Erfpacht
Langdurig contract (27 tot 99 jaar) dat een zakelijk recht op een onroerend goed verleent in ruil voor een jaarlijkse canon.
Volledige definitie
De erfpacht is een zakelijk recht dat de erfpachter het volle genot van een onroerend goed verleent voor een duur van 27 tot 99 jaar, in ruil voor een bescheiden jaarlijkse canon. In België wordt dit mechanisme geregeld door het nieuwe boek 3 van het Burgerlijk Wetboek (2021). De erfpachter mag bouwen, planten en zelfs zijn recht hypothekeren. Bij afloop keren de constructies terug naar de eigenaar zonder vergoeding, tenzij anders overeengekomen. Dit systeem wordt met name gebruikt door overheden, OCMW's en bepaalde projectontwikkelaars om wonen betaalbaarder te maken: de koper koopt enkel de stenen, niet de grond, waardoor de kosten met 20 tot 30% dalen.